...

Plop?

De Nederlanders hebben Fokke en Sukke.
De Belgen hebben kabouter Wesley.


Eat this, Studio 100!

Kinderfeest.

Liegen mag niet.
De kinderen zijn nooit voorgelogen over de Sint.
We hebben ze laten geloven wat ze wilden geloven en als ze het op de man af vroegen hebben we ze verteld wat ze wilden weten, niet wat ze wilden horen....
Ze zijn dan ook allebei van hun geloof gevallen ondertussen.
Nu is er vandaag vrijwel overal Sinterklaas intocht geweest.
Dat betekent dat de Sint om 12 uur aankwam in Schiedam, om 13 uur in Nijmegen en om 14 uur 30 in Lent aan de overkant.
Mijn kinderen kijken me wijs aan als ze zeggen dat die oude baas nog kras is voor zijn leeftijd, met zo'n schema.
En omdat ze het toch nog wel een interessant sociaal gebeuren vinden, wilden ze even kijken hoe hij met het kleine bootje werd gedropt in de wei langs de rivier. Als je bij ons in Lent op de veerdam stond, kon je de andere Sint aan de overkant horen zingen, op de Grote Markt in het centrum van Nijmegen, de wind stond onze kant op.
In de zon, zittend op de resten van een bunker uit de tweede wereldoorlog, bekeek ik het spektakel van honderden ouders die zelf het hardst zongen en elkaar onder de voet liepen om zo dicht mogelijk langs het hek te komen, om de Sint te kunnen zien.
Hadden al die volwassenen een stap of drie terug gezet, dan had hun kroost misschien ook wat pepernoten bemachtigd...
Maar vermakelijk was het uiteindelijk wel en de korte wandeling terug over de dijk langs de uiterwaarden was mooi.
Thuisgekomen zag ik in een krant nog een proeve van de serieusheid waarmee volwassenen zich op dit voor hen zo belangrijke fenomeen storten.

Nostalgie, wat kan het anders zijn.
Misschien heb ik daar geen last van omdat ik maar de eerste paar jaar van mijn leven geloofde.
Daarna verhuisden we naar een flat, en dat paard op dat balkon...no way.

Dichterbij kwam ie niet!

De streetview.
Autovrij is dan ook echt autovrij.
Maar wel een winters doorkijkje naar de Wadi.
Hey!, mijn lief zegt me net dat als je de brug over loopt, de stad in, dan staan opeens alle bomen weer in bloei en is het zomer!

Paraskevidekatriafobie?

Dat niet.
Maar ik voel me net als de tuin er op deze foto uitziet.
Beetje bibberig...
Hikikomori, maar dan zonder depressie.
Maar toch een uitstekende dag om binnen te blijven.

Populistische linkdump...

Ook al kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de italianen het staatshoofd hebben dat ze willen hebben, en een parlement dat hen weerspiegelt, het is nog steeds een vreemd idee dat zo'n man een Europees staatshoofd is.
Hij zou niet misstaan in een dictatuur ver van ons bed of een vorige eeuw.
Hij schoffeert, huichelt, censureert, verleid, liegt en bedriegt.
Toch wordt hij nog steeds gezien als een man die een land kan vertegenwoordigen.
Volop charisma in overdosis, iets wat onze premier bijvoorbeeld wel een beetje mist.

En als zoiets in Italië kan, een oude beschaving, waarom dan niet hier?
Want Berlusconi is toch ook populair tegen wil en dank en dus heeft onze blonde parlementaire hooligan wellicht ook niets te vrezen, ook al is men politiek correct keurig huiverig om met hem samen te werken.

Ook al kan ik me dan niet aan de indruk onttrekken dat mensen hier als het wat tegenzit straks het staatshoofd hebben dat ze willen hebben, een parlement dat hen weerspiegelt en dat het een vreemd idee zal zijn dat zo'n man dan een Europees staatshoofd is.
Maar laat ik nu maar over iets anders beginnen, en ophouden met vergelijken, want voordat je het weet demoniseer je iemand misschien.

Nieuw speelgoed.

Ik heb, relatief laat hoor ik u denken, de digitale post-it ontdekt.
Desktops kun je namelijk volhangen met dingen die je niet mag vergeten, het lijkt doelloos maar is vooralsnog dikke pret.

Het is net alsof ik allemaal briefjes op mijn raam aan het plakken ben.
Soms probeer ik er achter langs te kijken...
Ik vraag me af of ik nu ook effectiever ga werken.

Droom.

Ik droomde dat ik wakker werd en opeens een man was en dat ik met een dwerg, die van vogels hield maar er ook een beetje bang voor was, op reis ging.
We reden in een hele oude bus en de zon scheen.
We reden door rivierbeddingen en over hele steile, smalle wegen.
Als we ergens onderweg stopten waren de mensen aardig en nodigden ons uit bij hen thuis, en afscheid nemen was moeilijk.

Het was fijn om gewoon onderweg te zijn en nergens aan te denken, maar iedere keer als ik mezelf in een spiegel of een winkelruit zag schrok ik even.
Wie was dat? Oh ja, ik...
We reden naar iedere horizon die we zagen en de benzine raakte nooit op.
Toen ik wakker werd had ik kramp in mijn handen omdat ik het stuur steeds zo stevig vast had moeten houden.
Vreemd. Toch?
De rest van de dag was alles griezelig normaal.
Ik ben geen man meer, ik zie nergens dwergen en de kinderen willen een boterham.
Geen idee wat zo'n droom zou kunnen betekenen, maar ik heb nog steeds pijn als ik mijn vuisten bal...

Dreamteam.

Studio Brussel nodigt mensen uit om drie favoriete nummers door te geven, ze worden gevraagd uitleg te geven als ze vervolgens gedraaid worden.
Dit is mijn dreamteam.
Dit zijn drie van de vele optredens waar ik ooit graag bij had willen zijn, maar niet kon.
Omdat ik óf te jong was, of geen kaarten voor kan krijgen, 'Reading' verkoopt altijd binnen een week uit...

Orchestre Tout Puissant De Marcel Duchamp.

Een band uit Zwitserland, Antwerpen, Brussel en nog wat geloof ik.
Ik heb nog nooit iets gehoord dat zo "all over the place" was en zo vermakelijk om naar te kijken!
Bovendien heel erg aanstekelijke muziek, nergens mee te vergelijken en onmogelijk om stil bij te blijven staan.
Het is geen rock, geen punk, geen metal, geen jazz, geen 'prog', geen...

Wat het wel is weet ik niet, maar goed was het!
Die muziektherapie van afgelopen weekend heeft zeker resultaat gehad, in ieder geval mijn hoofd goed leeg gemaakt.
Met dank ook aan meneer K. van Two Pin Din, die het leuk vond dat we langskwamen, mijn favoriete TPD-nummer (Listen!) speelde en ons nog verblijdde met een oude NoMeansNo- klassieker (Two Lips) toen de versterker van meneer P. het begaf.
Het leven is goed.
In de weekenden.

Vanavond...

...opladen.
Is kennelijk nodig, zelfs na een vakantie van een week.
Dacht ik eerst een paar weken geleden nog dat ik sluipend gek werd, vijftien jaar voor de klas dus ik zou nu toch het klappen van de zweep moeten kennen, begin ik langzaam steeds meer te merken wat het kan betekenen als iemand voor de grap zegt dat 'werk meer kapot maakt dan je lief is'.
Docenten wordt overigens veelvuldig voorgehouden dat ze niet mogen zeveren over hun werk, want luie donders zijn het, die nooit iets hoeven te tillen en vooral veel vergaderen.
doorklikken voor het groot beeld
Bovendien hebben ze meer vakantie dan anderen, zwijgen dus, stelletje aanstellers!, proefwerken nakijken en opvoeden die hap!
Het heeft daarnaast een zekere charme om vaak op het randje van een burn-out te balanceren, je traint tenslotte al je spieren en het houdt je scherp.
Tegelijkertijd heb ik echter al van meer mensen te horen gekregen dat ik onmogelijk nog harder kan worden, en ik dacht nog wel dat dit mijn beste strategie was, dussss, terug naar de tekentafel....
Tijd is een goede raadgever.
Gelukkig kan ik nog afdraaien op vrije dagen, zelfs als dit provinciaaltje daarvoor naar de Randstad moet.
Om de kosmopolieten van Two Pin Din te zien en te horen.

Muziektherapie.

Change your tune...

Bijna.

Veel geleerd deze keer...

Bijna daar gebleven...

Samhain!

All Hallows Eve.
New beginnings!

Positivisme.

Had ik me net vagelijk voorgenomen alleen nog maar iets te melden als ik iets zinnigs te melden had, liefst als het ook nog eens iets positiefs was, omdat ik mezelf de laatste maanden zo negatief vond, en ik toch het gevoel had dat ik daarmee vooral mezelf ernstig benadeel omdat dat gezever zoveel energie kost, kwam ik toch nog op zo'n negatief laag punt dat ik bekans acuut mijn baan had opgezegd vorige week en tot het inzicht ben gekomen dat ik mezelf de afgelopen maanden ernstig voor de gek gehouden heb (en dus nog véél meer energie opmaakte) door almaar te roepen dat ik maar gewoon over de hele linie nóg sterker moet zijn, méér onthecht moet raken en vooral krankzinnig positief moet blijven enzo...

Maar vanaf nu tik ik, commitedly and positively strong.
Kortom, het is maar goed dat ik bijna 'verkansie' heb, zojuist een brief kreeg met een uitnodiging voor het voorgenomen huwelijk van twee vrienden, en na dit weekend nog net op tijd heb gemerkt dat ik hartstikke onthecht, maar positief en sterk, keihard op een hele diepe afgrond af reed en vanaf nu dus rem, waardoor deze dag en hopelijk de rest van het jaar toch nog gered wordt.

Vandaag...

....over verbaasd, over nagedacht en beleefd...