Precies op deze dag, maar dan vijf jaar geleden, schreef ik de volgende blog: posted by Strangebrew at Friday, July 09, 2004 Here I go! Het is een feit, ik heb nu een "blog" en ik weet niet hoe die werkt....Ik kan er opzetten wat ik wil, maar kan het er ook weer af? En wie leest het? En waarom zou ik deze bizarre vorm van exhibitionisme eigenlijk cultiveren? Wat wil ik ermee? Ventileren. Archiveren.(Klik voor het hele stuk...) Dit is dus mijn lustrum, vijf jaar in deze virtuele toren van Babylon, dit wereldwijde web. Toen vond ik dat heel spannend, zo'n eerste blogbericht en dan gewoon kijken wat er gebeurt... Ik dacht eerst nog "Er gebeurt helemaal niets, wedden?" Ik ging ervan uit dat in die enorme brei van kreten op weblogs, fora, en nieuwsgroepen ééntje meer of minder toch helemaal niet op zou vallen. Ik wist niet eens precies waarom ik de mijne er persé aan toe wilde voegen, het was al zo'n kakafonie... Ik dacht dat ik me daar geen zorgen over hoefde te maken, er zou toch nooit iemand zijn die mij zou vragen waarom, hoezo, met welk doel. Ik merkte pas later dat de meeste mensen die schrijven zich dat inderdaad ook niet afvragen, het is een vorm van ademhalen, en daarbij realiseer je je op een gegeven moment ook dat je er meestal niet bij stil staat waarom, hoezo, met welk doel... Je schrijft het op, je drukt op een knop en het is weg. Los. Vrij. Ik dacht nog "Zoiets valt vast in een diep, diep gat, waar de bodem nog maar net van bedekt is met de naar beneden dwarrelende letters van al die miljoenen berichten die er elke dag wereldwijd geschreven worden..... Dus daar ga je vanuit en dat is goed zo. En je doet het; je schrijft datgene wat de hele dag hinderlijk klem in je strot zit op, je drukt op die knop en het is inderdaad weg. Los. Vrij. Alsof je een heel dun rijstpapiertje pakt, daar met vulpen iets op schrijft, en het vervolgens los laat in die harde wind die vlak voor de regenbui alles uit elkaar veegt. Stomverbaasd was ik dat iemand toch in staat is om, ogenschijnlijk met het grootste gemak, zomaar onder het lopen, in die wind dat rijstpapiertje uit de lucht te plukken en zowaar, na zelfs een paar flinke regenbuien, mijn woorden nog kan vangen. En er kwam dus een bericht terug, en nog één, en verhip, nog meer.... Vijf jaar later gebeurt het nog steeds en eigenlijk blijf ik me daarover verbazen. Wonderlijk eigenlijk hoe dat werkt.
Dit weekend staat weer in het teken van muziek. Zaterdag zijn er veel bands tegelijk die ik wil zien. Zondag is er maar één band die ik wil zien. Ondertussen hoor ik dit als ik autorijd.
Nog één avond werken, straks, en dan begint mijn zomer.
Na het eeuwenlang heffen van tienden op oogsten, hoge belastingen innen voor de klooster en kerken-bouw, mijn-exploitatie en de daarbij horende onderdrukking van laaggeschoolde arbeiders, handel in contact-relieken, en het op kruistocht sturen van miljoenen devote ridders en burgers uit winstbejag, komt de paus met een nieuwe encycliek. Ge-updatet naar helemaal van nu, en op het eerste gezicht een charme-offensief waar over nagedacht is. Sinds de tweede wereldoorlog legt de katholieke kerk de nadruk vooral op liefdadigheid, en dat is bij deze weer eens benadrukt. Klik op deze tekst voor grotere letters... Moeten we het zo zien dat we het Vaticaan de kans moeten geven om zijn fouten uit het verleden te adresseren? Als zwaar afvallige katholiek hoef ik, zo heb ik besloten, niet wakker te liggen over deze encycliek. Maar ik moet toegeven dat mijn sarcasme ernstig opspeelt...
Het blijft een bizarre vertoning. Je kijkt er naar en toch doet het niet denken aan de momenten waarop je zelf afscheid moest nemen van mensen. Ik heb geen dierbaren die in gouden kisten in grote stadions worden gehuldigd, als persoonlijkheid in plaats van persoon, maar dat is het niet waardoor ik me er niet mee kan identificeren. Terwijl het meestal zo werkt, dat een afscheidsceremonie herinneringen oproept aan die keer dat je zelf in zo'n bank zat, terugdacht aan wat je voelde of juist niet voelde, is dit gewoon een event, waar mensen kaartjes voor konden kopen. Ergens klopt het niet, maar stijlvast is het wel. Zijn muziek deed me nooit zoveel, maar dit media-circus volg ik toch met een beetje morbide belangstelling, omdat ik toch het gevoel heb dat het geschiedenis is, waar ik naar zit te kijken. Hij wordt nu bovendien al een week helemaal grijs gedraaid op de radio en mensen struikelen over zichzelf en elkaar om hem de hemel in te prijzen (letterlijk), voor het gemak vergetend dat hij al jaren de 'laughing stock' was van het journaille, een tragisch figuur, een mentaal verward kind, maar wel een kind dat altijd geld opbracht. Zelfs nu nog, en dat is eigenlijk heel erg ziek. Ooit was hij klein, en was het leven ook voor hem één grote belofte.
Amerikanen die in het leger zitten, drinken alleen het zuiverste water. En ze drinken geen arabisch water, en de arabieren drinken geen amerikaans of ander "coalition of the willing"-water... In de woestijn is te weinig water, maar gelukkig kun je tegenwoordig zelfs water importeren uit landen die veel hebben, en nog vrij gemakkkelijk ook. Iets wat de mens vroeger in de karavaantijd natuurlijk niet deed... De moderne mens vindt dit helemaal niet vreemd, ook al is het als je er logisch over nadenkt een beetje zot, hoe er wordt geïmporteerd en geëxporteerd met producten die we soms nodig hebben, maar over het algemeen toch vooral willen, gewoon omdat het kan. Politiek maakt dingen die technisch absoluut geen probleem meer zijn echter toch nog lastig. Nederland heeft heel veel water, maar is tevens onderdeel van de coalition die aan de "opbouwmissies" meewerkt, dus ons water valt af voor dit handelsdoeleind.... Gelukkig voor de mensen die zich in woestijnen bevinden zijn er de neutrale landen. En omdat IJsland neutraal is drinken ze allemaal wel ijslands water, wat weer fijn is voor de nederlandse economie. Huh? Waarom is het nog neutraal water, terwijl het een nederlands bedrijf is dat...? Vaag bericht, want is die omweg geen probleem dan? Dus het is uiteindelijk geen financieel verhaal ? Is men alleen maar bang dat het water misschien wel eens vergiftigd zou kunnen, er uitziet als gewoon water maar ondertussen, net als in de tijd van de Borgias.... IJsland smelt, met 650 liter per minuut, wordt gebotteld en over de hele wereld verscheept. Dat is ook globalisme.... Er bestaan vast nog veel aburdere constructies, maar deze staat zeker in mijn top 5.
Warm tot zeer warm zomerweer is niet bevorderlijk voor een goed studieklimaat. Dat dacht ik toen ik vandaag een deplorabele opkomst had voor mijn lessen. En ik dacht het ook toen ik vanmiddag klaar zat om aan de slag te gaan voor mijn laatste herkansings-tentamen.... Even mijn mail bekijken dacht ik en toen vond ik dit bericht: Liebe Leute, anbei die (End)noten des 2. Semesters 08-09. Wie ihr seht, haben alle eine genügend! Wir haben außerdem festgestellt, dass keiner eine Klausur zu wiederholen braucht!!! Ist das nicht eine tolle Nachricht? Liebe Grüße! Ik had een achterlijk hoog cijfer gescoord waarmee ik de onvoldoende kennelijk had gecompenseerd. Ik mag door naar de turboklas!, wat dat is zal ik wel merken in september. Wehey! Heb ik opeens zomaar half vakantie, want nog een paar dagen werken, examens, opruimen, diploma-uitreiking en.....dan kan ik beginnen met de leeslijst voor Jugendliteratur Deutsch. En de hele dag onze hond vertroetelen.
Dit verhaal is kennelijk nieuwswaardig. Gek genoeg heb ik dit verhaal ooit eerder gehoord, maar dan in een tijd dat internet nog niet zo'n grote rol speelde in de levens van de mensen. Ooit, ruim dertig jaar geleden, was er in de buurt van de militaire basis in Brunsum, amerikaans dus met de zowat enige donkere mensen in de regio, ook zoiets gebeurd. De moeder van een vriend van mij was kraamhulp en daar bleek ook na de bevalling dat de moeder een zijweg was ingeslagen. Maar zij zou, nadat de vader verbaasd en geërgerd informeerde naar wat er in vredesnaam aan de hand was, uitgeroepen hebben: "Je denkt toch niet dat ik dit zelf grappig vind? Ik spreek helemaal geen engels, hoe moet ik nu met dit kind praten?!". Echt waar. Ondertussen is ons hondenkind aan het veranderen in een echte urban myth. Ze begint weer te eten. Fingers crossed.
Je ziet ze wel eens en in verschillende landen betekenen ze verschillende dingen. Vorige week vertelde iemand me over een jonge moeder van drie kinderen die er te laat achter kwam. Een vriendin is er uiteindelijk ook aan overleden. Ik heb ook nog nooit een foto laten maken, controleer wel regelmatig... Ik heb me er altijd over verbaasd dat oudere vrouwen naar zo'n bus moesten om een foto te laten maken, maar jonge vrouwen nooit... Voor de mexicaanse griep halen we twee doses per inwoner in huis, maar dat kost waarschijnlijk ook niet zoveel als een jaarlijks onderzoek, terwijl er toch veel minder mensen door sterven... Minder dan aan de gewone griep die jaarlijks rondgaat en die we heel gewoon vinden, en minder dan aan borstkanker dus. En zouden mannen er vaker mee te maken krijgen dan nu (want het komt wel bij mannen, zij het dan heel weinig, ook voor) dan zijn er boze tongen die beweren dat er veel meer aandacht voor zou zijn. Ik weet het niet. Ik denk dat er wel voldoende aandacht voor is, maar er is alleen zo verdomd weinig wat je er uiteindelijk aan kan doen. Vanochtend stuurde een vriendin een powerpoint op, en ik heb hem maar geblogd... BorstKanker Dus op de een of andere manier wordt je er zo toch vaak mee geconfronteerd. Maar dan? Dan merk ik dat ik er ook niet bij stil sta.
Honden stellen zich nooit aan, dat kunnen ze namelijk niet, ze kunnen daarentegen ook niet aangeven waar en wanneer ze pijn hebben.... Dus werden er twee prachtige foto's gemaakt van de binnenkant van onze hond. Botten in orde, geen schade aan haar heup, noch aan haar wervels. De vermoedde pijn is neurologisch, maar dat komt op die manier vrijwel niet voor, dan wel iets met haar spieren, dan wel een TIA, of een zeer a-typisch gevolg van een hersenbloeding en daarvan is maar één ander gedocumenteerd geval op de wereld. Het is dus eigenlijk een raadsel. Het is niet alleen een wonderlijke hond, maar kennelijk ook een beetje een zeldzame, zo eentje waar dierenartsen op zouden kunnen promoveren omdat het allemaal een beetje vaag, dus interessant is. Maar ze is er nog! Zodra er iets lekkers in zicht komt is ze er als de kippen bij. Ok, langzame kippen.... Nu krijgt ze drie keer per dag een stukje worst, met daarin verstopte pijnstillers. Fingers crossed....
Had ik u al ooit verteld over onze wonderhond, die anderhalf jaar geleden na een hersenbloeding opeens besloot dat het toch zeker weten nog lang geen tijd was om te vertrekken. Nu twijfelt ze kennelijk weer. En opnieuw heb ik nare visioenen over een slecht-nieuws-gesprek en de woorden: "Je was een hele brave hond...". Ik heb die gedachte nog niet van me afgeschud of de hond begint praatjes te krijgen,tegen de overbuurhond, en ik dus weer felle hoop. Wellicht flikt ze het nog een keer en drommen straks opnieuw hordes 'devotées' om haar ligkussen, zich vergapend aan deze wel heel wonderlijke hond. We shall see... Het is eigenlijk, afgezien van onze hond, wel een beetje komkommertijd op ESB. Morgen Idioom en een spreekvaardigheids-test. Komend weekend mag ik even tussendoor los om vervolgens weer een paar dagen tot nader order met mijn neus in de boeken te duiken. Nog vier lesdagen na vandaag. Nog drie tentamens na morgen. Nog twee werkweken na dit weekend. Countdown initiated...
Tja. Ik had u gewaarschuwd... En nee, ik was niet aan het googlen op amazingcumsluts, en kwam toen per toeval op deze smerigheid uit.... Het stond gewoon in de krant.
Gisteren zelf gezien. In onze straat, dus ze bestaan wel degelijk. Unbelievable (yet identified) frying object! klik voor groter beeld! De maker van dit geval heet Guus Voermans. Ik vraag me ondertussen af wat ik zelf zou bedenken als ik vijf maanden genoeg tijd om handen zou hebben...
Ruzie. Ik hoef niet te zeggen met wie, want daar zou ik wel eens meer gedonder mee kunnen krijgen dan me lief is, en niet waar, want met twee keer raden bent u er waarschijnlijk toch al... Jongeren kunnen behoorlijk weerbarstig zijn, soms alleen, soms met z'n allen tegelijk. Al een paar weken zit er iemand tegenover me, met een blik alsof er iets heel erg niet fris ruikt, altijd een licht fronsje op het voorhoofd en een heel erg ondersteboven gestileerde glimlach. Ik ken dat van mezelf toen ik nog op school zat. Niets is boeiend genoeg, alles en iedereen is oersaai, zij weet, kan en beheerst alles al, hangt de hele dag op een stoel of in een bank en voorziet de dingen om zich heen van commentaar. Het is net alsof je naar een wildlife-documentaire zit te kijken, waar op de achtergrond iemand de wrede natuur beschrijft met allerlei diepzinnige filosofische uitspraken, zij het dan in straattaal en met veel minder lettergrepen. Meestal komt de habitat om haar heen er maar bekaaid vanaf, want 'let's face it', het leven is natuurlijk geen lolletje, en je kunt jezelf maar beter de hele tijd verdoven om het allemaal niet mee te krijgen, waarvan acte. Ik heb die persoon, omdat dat mijn werk is, gisteren een keer gevraagd iets nuttigs te gaan doen, maar hoe haalde ik het in mijn hoofd zeg! Dat kon ze ook allemaal wel thuis doen, naar verluidt.... Ik haalde na drie keer vragen, en weigeren van haar kant, mijn schouders op, draaide me resoluut om en liet de persoon aan zichzelf over, ik heb namelijk maar vijfenveertig minuten en er was nog meer te doen. Kort door de bocht, ja, maar ik was moe en had gewoon geen energie over om een partijtje te gaan sparren met iemand die me uit zat te dagen alsof ze in groep 8 zat, en negeren leek me op dat moment het beste voor iedereen. Aangezien ik daarmee kennelijk niet de verhoopte reactie gaf, en dit dus ook niet de scène opleverde waarmee je de broodnodige serieuze kwaliteitsaandacht krijgt, is de persoon in kwestie vervolgens, op hoge poten en nogal luid, gaan klagen bij haar 'Umfeld' in het rookhok. "Nou ja!, wat er nu weer gebeurd was, want nou ja zeg!, daar werd toch zojuist weer een partij moeilijk gedaan, altijd hetzelfde liedje, altijd moesten ze haar hebben, konden de mensen haar niet eens gewoon een keer met rust laten, wat een gezeik, maar gelukkig had ze zich niet laten kennen, bikkelhard als ze is, en ze had die "vervelende mevrouw" (mij dus, zij het aangeduid in een ander jargon) eens even goed op haar nummer gezet en die zou het voorlopig wel uit haar leipe hoofd laten om nog eens een werkopdracht te geven, ja man, je weet toch, tssss....!." Dit ging bij mij helemaal fout. De reactie van dat grietje tegenover haar publiek was natuurlijk aanstellerij, stoerdoenerij, maar wel over mijn rug, de rug van die andere entertainer (want het blijft een spel waar we allemaal een rol in hebben) , bij wiens management je kennelijk je geld gaat terug claimen als de kunstjes niet interessant genoeg meer zijn en die vijfenveertig-minuten-show dus een beetje tegenvalt, en waarbij je dus echt geen sh*t pikt , zoals het krijgen van een werkopdracht voor je examen. Die hele voorstelling was toch al een hinderlijke, opgedrongen verspilling van je tijd, je zou zoveel andere dingen kunnen doen, en je hebt ook zelf al vaak geprobeerd het in die korte tijd allemaal wat draaglijker en zinvoller te maken met telefoon, spiegeltje, make-up-spullen en de troostende dreun van een boel 'beats per minute' in je oor. Ik heb volgens mij nog steeds niet de toestemming, noch de unanieme goedkeuring van mijn doelgroep nodig om gewoon mijn werk te doen, ook al onderbreek ik daarmee op brute wijze hun belangrijke dagelijkse beslommeringen.... Dus ik detoneerde en het verhaal over wat er toen gebeurde is ondertussen het hele gebouw doorgegaan, want dit is misschien al wel de vierde keer in vijftien jaar dat ik iemand heel erg hard en duidelijk (in vijf prachtige volzinnen en op tijd stoppend, anders ga ik stotteren en eindig ik op You Tube) uitfoeter, en het moet dus echt niet gekker worden! Ach, het is tevens een goede les in nederigheid, voor mij welteverstaan, dus wat maakt het uit. Nu tel ik de dagen...
